عصر ایران نوشت: بهزاد نبوی، نایب رئیس مجلس ششم و رئیس سابق جبهه اصلاحات ایران که در محافل سیاسی ایران با عنوان "چریک پیر" شناخته میشود، طی اظهاراتی عنوان کرده که حرکتهایی از قالیباف مورد تأیید اصلاحطلبان است و اگرچه قالیباف اصلاحطلب نیست و هیچگاه خود را اصلاحطلب معرفی نکرده است اما با توجه به نقش بسیار مثبتی که در مذاکرات ایفا کرد، ما او را تأیید میکنیم. چرا که لزوما نیاز نیست هر کسی که نقش مثبتی ایفا میکند، اصلاحطلب باشد.
جماعتی از محفل هفتهنامه نهدی و محافل رادیکالِ ایتایی، این اظهارات را به عنوان شاهد و گواهی بر انحراف قالیباف از خط انقلاب مطرح میکند و ادعا میکند که بهراد نبوی ، بزرگ اصلاحطلبان پرده از واقعیتی برداشته است که در گذشته تا این اندازه آشکار نشده بود: قالیباف اردوگاه انقلاب را رها و به اردوگاه اصلاحطلبان پیوسته است!
درخصوص اینکه با توجه به تحلیل فوق میتوان نام قالیباف در سیاهه اصلاحطلبان نوشت یا دستکم او و اصلاحطلبان را در یک خط دانست، چند نکته قابل طرح است:
۱. از جزء نخست تحلیل فوق به وضوح پیداست که جماعت نامبرده تا چه اندازه از روند تحولات بیخبر است و در چه سطحی از ناآگاهی سیاسی به سرمیبرد.
جهلی که وجوه سطحینگرانه و ضعف و سستی این تحلیل را آشکار میسازد.
این جماعت درحالی اظهارات بهزاد نبوی را به عنوان بزرگ جناح چپ و بازتابدهنده نظر اصلاحطلبان به مخاطبان عرضه میکند و حتی در برخی موارد گمان میکند بهزاد نبوی هنوز رئیس جبهه اصلاحات است که او در سال ۱۴۰۲ از ریاست جبهه اصلاحات کنار رفت و دبیرکل حزب اتحاد ملت جا پای او گذاشت و حالا او دیگر حتی از سران جبهه اصلاحات نیز به شمار نمیآید.
یک خانهتکانی ناگهانی که محدود به تغییر ریاست نبود و وضعیت جبهه اصلاحات ایران را به نفع اتحاد ملتیها و به ضرر کارگزارانیها، وارونه ساخت.
چنانکه مجلهٔ آگاهینو، ارگان رسانهای متعلق به رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی با طعن و کنایه به مقامات جدید جبهه اصلاحات ایران که اغلب از خط امامیهایِ تسخیرکننده سفارت آمریکا بودند، گفت: جبهه اصلاحات را به همان شیوه سفارت آمریکا تسخیر کردند!
بهزاد نبوی طی این تحولات چنان از جبهه اصلاحات برید که حتی پای بیانیه این نهاد بعد از جنگ دوازدهروزه را امضاء نکرد.
۲. افزون بر این، تجارب تاریخی نشان میدهد اصولا نمیتوان مواضع بهزاد نبوی را بازتاب نظر اصلاحطلبان دانست.
چرا که او بارها، خلاف جوِ غالب اصلاحطلبان حرکت کرده است.
در روزگار دوم خرداد، در شرایطی که اصلاحطلبان بر تقدم توسعه سیاسی و تقویت جامعه مدنی تأکید میکردند، بهزاد نبوی به رئیس دولت اصلاحات خرده گفت که چرا از مسائل حوزهٔ اقتصاد غافل است و تنها بر مسئله جامعهٔ مدنی تمرکز کرده است.
او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ نیز به خیل وسیع اصلاحطلبان تحریمی و اکثریت قاطع جبهه اصلاحات و حتی رفیق دیرینهاش یعنی مصطفی تاجزاده نپیوست و قاطعانه به تحریم انتخابات نه گفت.
۳. البته واقعیت فقط این نیست که نمیتوان اظهارات بهزاد نبوی را بازتاب دیدگاه اصلاحطلبان دانست و با تکیه بر اظهارات او، بین قالیباف و اردوگاه اصلاحطلبی پیوند خاصی تخیل کرد.
واقعیت دیگر این است که حتی به رغم اظهاراتی که در صدر کلام از خودِ بهزاد نبوی نقل شد، نمیتوان بین دیدگاههای محمد باقر قالیباف و دیدگاههای شخصِ او نیز نسبتی برقرار کرد.
او پاسخ نظامیِ متقابل ایران به نقض مکرر تفاهمنامه اسلامآباد را اقدامی مخرب تلقی میکند که تفاهمنامه را دچار اختلال، تعلیق و رکود کرد و بر این باور است که ایران در برابر نقض عهد آمریکا، باید سیاست صبر و راهگشایی دیپلماتیک در پیش می گرفت نه سیاست پاسخ و نقض متقابل.
درحالی که قالیباف از بدو انعقاد تفاهمنامه، اعلام کرد که هرگونه نقض تفاهمنامه توسط طرف آمریکایی، پاسخ شدیدتر ایران را به دنبال خواهد داشت. قالیباف بعداز نقض بندهای تفاهمنامه نیز به سرعت از قاطعیت ایران برای پاسخ بازدارنده به نقض عهد آمریکا خبر داد و گفت: دورهٔ قلدری و باجگیری تمام شده است؛ راه به هیچ جایی نمیبرید. ما اهل عقب کشیدن و کوتاه آمدن نیستیم.
۴. اما به راستی جماعتی که روز تمجید بهزاد نبوی از قالیباف، حکم ابطال حقانیت او را صادر کرد، چرا روز حملهٔ برخی اصلاحطلبان به قالیباف، حکم احراز حقانیت او را صادر نکردند؟
کجا بود این جماعت آن روز که سرمقاله روزنامهٔ سازندگی، انتقاد محمد باقر قالیباف از رفتارهای شرقستیزانه و غربگرایانه حسن روحانی و جواد ظریف را بدعت نامید و هرچه در توان داشت، علیه قالیباف به کار گرفت؟
اگر این جماعت تخریب اصلاحطلبان را سند احراز حقانیت و تقدیر اصلاحطلبان را سند ابطال حقانیت میداند، چرا در روز تخریب، سکوت اختیار میکند اما در روز تقدیر، به جوش و خروش میافتد؟