وال استریت ژورنال نوشت: پنتاگون برای افزایش تولید موشکهای پاتریوت با مشکل غیرمنتظرهای مواجه شده است: کمبود نوع خاصی از الیاف به نام «ریون کربنیشده» که در ساخت رهگیرهای پیشرفته PAC-3 استفاده میشود.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: تنها محصول مورد تأیید برای استفاده در پیشرفتهترین موشکهای پاتریوت، توسط شرکت فرانسوی آریانگروپ تولید و از طریق شرکت آمریکایی پارک ایرواسپیس تأمین میشود. این ماده پس از فرآوری در کارخانه پارک در ایالت کانزاس، به شرکت التریهریس ارسال میشود تا در ساخت نازل موتورهای راکتی سوخت جامد موشکهای پاتریوت مورد استفاده قرار گیرد.
پنتاگون اوایل سال جاری از پارک ایرواسپیس خواست عرضه این ماده را افزایش دهد، اما مشخص شد مشکل اصلی در کارخانه تأمینکننده فرانسوی قرار دارد. برایان شور، مدیرعامل پارک، میگوید آریانگروپ ظرفیت محدودی دارد و افزایش فشار آمریکا برای بالا بردن تولید نیز لزوماً نتیجهای نخواهد داشت.
ریون کربنیشده در برابر دماهای بسیار بالا مقاومت میکند و در نازل موشک، لایهای محافظ ایجاد میکند که بهتدریج میسوزد و مانع ذوب شدن موتور میشود. از آنجا که کوچکترین نقص در ساختار موتور راکتی میتواند مسیر موشک را منحرف کند، جایگزینی این ماده مستلزم آزمایشهای طولانی و دریافت تأییدیههای فنی است.
این مشکل نمونهای از ضعف گسترده زنجیره تأمین صنایع دفاعی آمریکا است. پس از پایان جنگ سرد و کاهش هزینههای نظامی، بسیاری از تولیدکنندگان تخصصی تعطیل شدند یا فعالیت خود را به خارج از آمریکا منتقل کردند. تعداد پیمانکاران اصلی صنایع هوافضا و دفاعی آمریکا نیز از ۵۱ شرکت به پنج شرکت کاهش یافت.
بر اساس دادههای شرکت نرمافزاری دفاعی Air، بیش از ۷۰ درصد تأمینکنندگان رده دوم موشکهای PAC-3، همزمان در تأمین قطعات سامانه تاد نیز نقش دارند. بنابراین، اختلال در فعالیت یک تأمینکننده میتواند تولید چندین سامانه موشکی را تحت تأثیر قرار دهد.
مشکل زمانی جدیتر شد که جنگ اوکراین و سپس جنگ ایران، ذخایر رهگیرهای آمریکایی را بهشدت کاهش داد. بر اساس برآورد مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا (CSIS)، تا پایان ژوئیه، ذخایر موشکهای مورد بحث حدود ۶۵ درصد کمتر از سطح پیش از آغاز جنگ ایران در فوریه شده بود.
هر فروند موشک PAC-3 MSE حدود چهار میلیون دلار قیمت دارد و ساخت آن تقریباً دو سال زمان میبرد. این موشک از صدها قطعه تشکیل شده و تولید آن به شبکهای از شرکتها، از جمله لاکهید مارتین، بوئینگ و التریهریس، وابسته است.
پنتاگون برای جبران کمبودها، قراردادهای بلندمدت با لاکهید مارتین و التریهریس منعقد کرده است. بر اساس قرارداد لاکهید، تولید موشکهای PAC-3 MSE باید تا پایان سال ۲۰۳۰ به حدود دو هزار فروند در سال برسد؛ رقمی بیش از سه برابر ظرفیت قبلی.
با این حال، مشکل تأمین ریون همچنان پابرجاست. پارک ایرواسپیس پنج میلیون دلار برای کمک به راهاندازی خط تولید جدید آریانگروپ در فرانسه پرداخت کرده که انتظار میرود از سال ۲۰۲۸ آغاز به کار کند، اما تولید آن برای پاسخگویی به نیاز آمریکا کافی نخواهد بود.
آریانگروپ همچنین بهطور مقدماتی با احداث کارخانهای در آمریکا موافقت کرده است. پارک قرار است ۲۵ میلیون دلار برای حمایت از این پروژه اختصاص دهد و در صورت اجرای برنامهها، کارخانه حدود سال ۲۰۳۰ افتتاح خواهد شد.
در همین حال، یک منبع دیگر تأمین ریون، شرکت آلمانی اِنکا، نیز با خطر توقف تولید مواجه است. این شرکت که عمدتاً ریون مورد استفاده در صنعت پوشاک را تولید میکند، پس از کاهش تقاضا برای لباسهای رسمی در دوران پساکرونا با مشکلات مالی روبهرو شده است.
پنتاگون و پیمانکاران دفاعی آمریکا برای جلوگیری از تعطیلی کارخانه اِنکا، خرید بیش از ۴۷۰ هزار پوند ریون طی دو سال را تضمین کردند، اما این اقدام تنها تعطیلی کارخانه را به تعویق انداخته و انتظار میرود تولید آن در سال ۲۰۲۸ پایان یابد.
پارک ایرواسپیس و التریهریس در حال آزمایش منابع جایگزین، از جمله محصولات اِنکا، هستند تا در فاصله زمانی تا راهاندازی کارخانه جدید آریانگروپ، کمبود مواد اولیه را جبران کنند؛ اما هیچیک از گزینههای جایگزین هنوز تأییدیه نهایی را دریافت نکردهاند.
پارک همچنین قصد دارد کارخانهای جدید به ارزش ۶۵ میلیون دلار در ایالت اوکلاهما احداث کند.
حتی با وجود تلاشها برای یافتن منابع جایگزین و افزایش ظرفیت تولید، تأمین مواد اولیه مورد نیاز موشکهای پاتریوت همچنان یکی از چالشهای جدی آمریکا خواهد بود.